Wij zijn Albert Jan en Hanneke, de ouders van Laure.

We delen ons verhaal vanuit onze eigen ervaring. Niet als professionals op het gebied van rouw, maar als twee ouders die hebben moeten leren leven met het verlies van hun dochter. 
We maakten hetzelfde mee, maar ontdekten gaandeweg dat we het verlies niet altijd hetzelfde beleefden. Ieder van ons kende een eigen verdriet, gedachten, boosheid en onmacht. Soms vonden we elkaar daarin vanzelf, op andere momenten was dat moeilijker.

Juist die verschillen hebben een belangrijke plek gekregen in *Zo mooi. Zo gewenst. Zo gemist!*. In het boek vertellen we daarom ieder vanuit ons eigen perspectief en schrijven we elkaar persoonlijke brieven.

We delen onze ervaringen in de hoop dat anderen er herkenning in vinden. Ouders die zelf een kind moeten missen, maar ook partners, familie, vrienden en zorgprofessionals die iemand in rouw beter willen begrijpen.

Misschien geven onze woorden herkenning, openen ze een gesprek of helpen ze om iets dichter bij elkaar te komen.