Ons verhaal begon met een verlangen. Met een positieve zwangerschapstest, blijdschap en dromen over een toekomst waarin onze dochter Laure een vanzelfsprekende plek zou krijgen. We keken uit naar haar komst. Naar wie ze zou zijn, hoe ze eruit zou zien en naar het leven dat voor ons lag.
Maar tijdens de zwangerschap veranderde alles. We kwamen voor een keuze te staan die voor ons niet als een keuze voelde.
Een beslissing die geen enkele ouder ooit hoopt te hoeven nemen. We moesten afscheid nemen van de toekomst die we voor Laure en voor onszelf voor ogen hadden.
Laure werd geboren en we kregen kostbare tijd met haar. Tijd waarin we haar konden zien, vasthouden en leren kennen. We maakten foto's, bewonderden haar kleine handjes en voetjes en probeerden herinneringen te maken aan een dochter van wie we tegelijkertijd alweer afscheid moesten nemen. Die momenten zijn voor ons van onschatbare waarde geworden.
Laure heeft maar kort bij ons kunnen zijn, maar haar plek in ons leven wordt niet bepaald door de tijd die we met haar kregen. Ze is onze dochter. Ze hoort bij ons gezin, bij wie wij zijn en bij alles wat daarna kwam.
Met Zo mooi. Zo gewenst. Zo gemist! geven we haar verhaal een toekomst. Niet alleen het verhaal van haar verlies, maar vooral ook het verhaal van haar bestaan. Want hoe kort een leven ook is, de liefde ervoor kan een leven lang meegaan.
“Liefde blijft. Altijd.”
Het verhaal biedt geen handleiding. Iedereen bewandelt zijn of haar eigen weg tijdens een periode van rouw. Wat we delen zijn onze eigen ervaringen, de onderwerpen die ons hielpen, raakten of steun gaven. Dit is onze weg.
We hopen dat ons verhaal herkenning biedt. Dat het woorden geeft aan gevoelens die soms moeilijk uit te spreken zijn. En dat het een klein lichtpuntje mag zijn voor iedereen die leeft met verlies. Misschien vind jij hier iets dat jou, of iemand in jouw omgeving, houvast biedt.
Want uiteindelijk geloven wij dat liefde sterker is dan de afwezigheid van degene die je zo intens mist.